Cumartesi Anneleri 500.hafta, son kayıp bulunana kadar

Tarih 27 Mayıs 1995. Galatasaray Lisesi önünde bir ses yükseldi: “Son kaybımız bulunana kadar”.

Fırat’ın doğusunda ve batısında faili meçhul bırakılmaya çalışılan cinayetlerin ve zorla kaybedilmelerin hesabını soran kayıp yakınlarının ortak çığlığıydı bu.

Arjantin’deki Plaza de Mayo Annelerinin mücadelesini örnek alarak, fotoğraflar ve karanfillerle Galatasaray Lisesi önünde kayıplarını aradılar, hesap sordular, adalet istediler… Her yaştan anne, eş, evlat, kardeş ve onlara destek verenler… Yakınlarını kaybettiren devlet şiddeti onları bu eylemlerde de rahat bırakmadı. Polis eylemlere saldırdı, 60’ını geçmiş anneler yerlerde sürüklendi… Biber gazı yedi, coplandı, gözaltına alındı… 1999 yılında polis saldırıları nedeniyle Galatasaray Meydanı’ndaki oturma eylemine ara verilse de 2009 yılında Galatasaray Lisesi önü yeniden gerçek sahiplerine kavuştu. Oturma eylemleri yeniden başladı bu kez daha kalabalık şekilde. Mücadele büyüdü. Artık tek merkez Galatasaray Lisesi önü değildi. Bölge illerinde de Kürtçe adıyla “Dayıka şemiye” eylemleri yapılmaya başlandı. Mücadele yurt dışına taştı. Fransa Cumartesi Anneleri Derneği Fransa başta olmak üzere Avrupa kentlerinde Cumartesi Anneleriyle eş zamanlı oturma eylemi yaptı.

Cumartesi Anneleri son nefesine kadar oğlu Cemil Kırbayır’ın kemiklerinin bulunmasını bekleyen 106 yaşındaki Berfo Ana’nın mücadelesini de devralarak eylemlerini bugün 500. haftaya ulaştırdı. Kayıp yakınları 500. kez Cumartesi Lisesi önünde bir araya gelen kayıp yakınları, “500. Haftamızda Fehmi Tosun için Galatasaray’dayız. 500 Haftadır adalet arıyoruz. Sen de gel” diyor.

Bu habere ekleyebileceğiniz bir görüşünüz var mı? İsterseniz, yorumlar kısmına ekleyebilirsiniz.

Yorumlar